BITWA POD WEZUWIUSZEM

Bitwa pod Mons Lactarius (znana również jako Bitwa pod Wezuwiuszem) miała miejsce w 552 lub 553 roku podczas wojny gockiej toczonej w imieniu Justyniana I przeciwko Ostrogotom w Italii.

Po bitwie pod Taginae, w której zginął ostrogocki król Totila, bizantyjski generał Narses zdobył Rzym i obległ Kume. Teja, nowy król Ostrogotów, zebrał resztki armii Ostrogotów i wymaszerował, by znieść oblężenie, ale w październiku 552 r. (lub na początku 553 r.) Narses zasadził się na niego na Mons Lactarius (współczesne Monti Lattari) w Kampanii, w pobliżu Wezuwiusza i Nuceria Alfaterna. Bitwa trwała dwa dni, a Teja zginął w walce. Moc ostrogocka we Włoszech została wyeliminowana, a pozostali Ostrogoci powrócili na północ i (ponownie) osiedlili się w południowej Austrii. Po bitwie Italia została ponownie zaatakowana, tym razem przez Franków, lecz oni również zostali pokonani. Półwysep Apeniński został na pewien czas ponownie zintegrowany z imperium.

Bibliografia:

  1. J. B. Bury: History of the Later Roman Empire. (ang.).

źródło - WIKIPEDIA





Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

PAŃSTWO WIELKOMORAWSKIE

Obraz
Państwo wielkomorawskie  (także  Wielkie Morawy –  cz.   Velká Morava ,  słow.   Veľká Morava ,  łac.   Magna Moravia  lub  Rzesza Wielkomorawska  –  cz.   Velkomoravská říše ,  słow.   Veľkomoravská ríša ) –  średniowieczne   państwo   słowiańskie . Stolicą był  Weligrad , którego dokładne położenie pozostaje nieznane. Sądzi się, że główny ośrodek państwa mógł się znajdować na terenie dzisiejszego  Starego Města  lub grodziska  Mikulčice . Nazwa  Wielkie Morawy  (Μεγάλη Μοραβία) została po raz pierwszy wymieniona około 950 roku w dziele  De administrando imperio  (O rządzeniu państwem)  bizantyjskiego  cesarza  Konstantyna VII Porfirogenety . Według jednej z teorii człon „wielkie” jest przekładem pierwotnego greckiego terminu Μεγάλη ‘odległe, obce, dalekie’. Określenie to stosowane było do  Moraw północnych , w celu odróżnienia ich o...
Czytaj więcej

JOWISZ (JUPITER)

Obraz
Jowisz ,  Jupiter  ( łac.   Iuppiter  od  Iovis pater ) – w  mitologii rzymskiej  bóg nieba i światła, zjawisk atmosferycznych, władca bogów i ludzi, najwyższe bóstwo panteonu rzymskiego. Był źródłem władzy (łac.  imperium ), jaką dzierżyli rzymscy urzędnicy. Rzymscy władcy i wodzowie starali się pozować na ludzkie ucieleśnienie czy odzwierciedlenie Jowisza. Pospolicie utożsamiany jest z greckim  Zeusem , z czasem przejął większość jego cech. Atrybutami Jowisza były  piorun  i  orzeł . Syn  Saturna . W rzeczywistości jest to (tożsamy z  Zeusem ) praindoeuropejski bóg dziennego nieboskłonu, burzy i piorunów. Obie nazwy, grecka i łacińska, wywodzą się z praindoeuropejskiego imienia  Dieus ph 2 ter , co w wyniku różnych przekształceń fonetycznych dało łacińskie  Iuppiter (Iovis + pater). Od dopełniacza ( genetivus ) tego imienia, brzmiącego  Iovis , pochodzi polskie imię tego bóstwa,  Jowisz . Kult ...
Czytaj więcej

POPPEA SABINA. DRUGA ŻONA CESARZA NERONA

Obraz
Druga żona Nerona, Poppea Sabina, była jedną z najbardziej wpływowych i kontrowersyjnych postaci w historii starożytnego Rzymu. Jej związek z cesarzem Neronem nie tylko ukształtował jego osobiste życie, ale również wywarł znaczący wpływ na politykę i kulturę Imperium Rzymskiego. W tym artykule zgłębimy fascynującą historię Poppei, jej drogę do władzy oraz to, jak jej ambicje i intrygi zmieniły bieg historii cesarstwa. Kluczowe wnioski: PoppeaSabina pochodziła z wpływowej rzymskiej rodziny i wykorzystała swój urok, by zdobyć serce Nerona. Jej małżeństwo z Neronem doprowadziło do poważnych zmian w polityce cesarstwa i życiu dworskim. Poppea miała znaczący wpływ na decyzje Nerona, co często prowadziło do kontrowersyjnych działań. Jako cesarzowa, Poppea stała się patronką sztuki i wprowadziła nowe trendy w modzie rzymskiej. Jej tragiczna śmierć w ciąży pozostawiła trwały ślad w historii Rzymu i psychice Nerona. Druga żona Nerona: pochodzenie i wczesne lata Poppei Druga żona Nerona , Poppea...
Czytaj więcej