WESTALKI

Westalki to starożytne kapłanki działające w okresie panowania starożytnej cywilizacji rzymskiej. Były odpowiedzialne za pilnowanie ognia w świątyni Westy. Tradycyjnie pełniły bardzo zaszczytną i reprezentacyjną funkcję. Czym zajmowały się Westalki? Jak wybierano je spośród kobiet?

Społeczeństwo starożytnego Rzymu, Grecji czy Egiptu było wyznawcami wielu bogów. Odnosili się do nich z szacunkiem, składali dary, modlili się o dobrobyt i zawierzali swoje życie. Każde bóstwo było odpowiedzialne za inną część życia. Kim była bogini Westa i jakie funkcje pełniły starożytne Westalki?

Starożytni Rzymianie byli politeistami, czyli wierzyli w wielobóstwo. W ich świętym kręgu znajdowało się 12 potężnych bóstw, które czczono z należytym szacunkiem. Każdy z nich był odpowiedzialny za inny element życia. Modlono się do nich o słońce, dobrobyt, bogate uprawy, spokojną śmierć czy życiodajną wodę. Spośród najważniejszych bogów należy wymienić: Jowisza, Junonę oraz Minerwę.

Westa była równie istotnym bożkiem. Jej grecką odpowiedniczką jest Hestia. Była patronką ogniska domowego oraz ojczyzny. Aby oddać jej hołd, wystarczyło stworzyć szczęśliwy dom. W tamtych czasach "ognisko" oznaczało ciepło, miłość rodzinną, poczucie bezpieczeństwa, dobrobyt, spokój oraz bliskość. Bogini sprawowała opiekę nad każdym członkiem rodziny, a oni odwdzięczyli się jej modlitwą i darami.

Do służby typowano sześcioro dziewcząt w wieku 6-10 lat, pochodzących z rodu patrycjuszy, czyli arystokratycznej rodziny. Każda musiała być bezwzględnie dziewicą. Kandydatki były osobiście wybierane przez króla oraz najwyższego kapłana, co było niezwykłym zaszczytem. Pełnione stanowisko było bardzo ważne w społeczeństwie i traktowane z wysokim szacunkiem. Ludzie byli zobowiązani ustępować im z drogi oraz liczyć się z ich zdaniem.

W imię bogini dziewczęta ślubowały czystość i oddanie przez kolejne trzydzieści lat. Prócz tego musiały porzucić wszelkie przyjemności życia prywatnego na rzecz całkowitego oddania wobec Westy.

Westalki przez pierwsze 10 lat pobytu w domu odbywały nauki z zakresu prowadzenia obrzędów. Uczono je wszystkich zasad i reguł, których musiały przestrzegać. Następne 10 lat pełniły rytuały związane z pilnowaniem świątyni. Samodzielnie sprawowały kontrolę nad powierzonym im miejscem oraz dbały o dobre imię bogini Westy.

Ostatnia dekada była poświęcona ich roli dydaktycznej. Przyjmowały pod swoje skrzydła nowe dziewczęta, a następnie uczyły do pełnionej roli. Towarzyszyły młodym westalkom na ich nowej drodze życia. Po upływie 30 lat i zakończeniu służby, dziewczęta mogły ponownie wrócić do zwyczajnego życia. Miały prawo wyjść za mąż i założyć rodzinę. Jednak publiczne przekonanie brzmiało, że westalka, która opuści świątynie, już nigdy nie zazna szczęścia.Dlatego większość emerytowanych kapłanek dożywotnio pracowała dla świątyni.

Dziewczęta miały wiele przywilejów i mogły korzystać ze swobody politycznej oraz społecznej. Przekraczały zasady narzucane starożytnym rzymianom. Takie możliwości były zarezerwowane wysoko postawionym osobom i wyłącznie mężczyznom. Jeżeli westalka napotkała skazanego na swej drodze, mogła osobiście zdecydować czy darować mu życie, czy przesądzić o śmierci. 

Kapłanki miały prawo do uczestniczenia w ucztach senatorów, zasiadały w pierwszych rzędach występów teatralnych, a nawet mogły przebywać w otoczeniu najwyższych duchownych oraz konsulów. Ich uprzywilejowanie dotyczyło stref finansowych, życia społecznego, a nawet podróży.

Za ich korzyściami kryły się również rygorystyczne warunki umowy. Westalki w ramach pełnionych funkcji musiały::

1. godnie reprezentować Westę oraz Rzymskie społeczeństwo,
2. sprawować pieczę nad najważniejszymi dokumentami państwowymi,
3. nauczać nowicjuszki,
4. przechowywać najświętsze przedmioty takie jak palladion, czyli drewniany posążek Pallas Ateny, który dawał bezpieczeństwo i dobrobyt,
5. zachować czystość,
6. porzucić życie prywatne,
7. pilnować wiecznie płonącego ognia w świątyni, aby nie zgasł,
8. rytualnie zapalać nowy ogień w świątyni.

Złamanie jakiejkolwiek reguły skutkowało bolesnymi karami. Jeżeli kobieta potrafiła udowodnić swoją niewinność, otrzymywała chłostę. Jednak jeśli była winna, to zostawała żywcem zakopana w specjalnie przygotowanym otworze w ziemi. Była to powolna śmierć w męczarniach.