Antyczny Rzym. Politycy. Dowódcy. Władcy. Bitwy. Ważne wydarzenia

W armii rzymskiej rola jazdy ( equites Romani ) była  lekceważona . Niejednokrotnie doprowadzało to do klęsk (jak podczas  II wojny punickej ). Zarówno w czasach republiki jak i cesarstwa rekrutowała się głównie z sprzymierzeńców m.in. Germanów, Galów. W legionach istniały jednak także oddziały jazdy składające się z Rzymian. Początkowo rekrutowały się z najbogatszych obywateli – byli to  ekwici , wojskowa arystokracja (z czasem jednak zatracili oni swe funkcje militarne). Jednak podział Imperium na dwie części, sprawił iż zwiększyła się rola jazdy. We wschodniej części stała się ona nawet trzonem sił zbrojnych. Podobnie jak piechota przez cały czas trwania państwa rzymskiego ulegała przemianom. KRÓLESTWO Pierwszy, legendarny władca Rzymu  Romulus  ustanowił oddział jazdy złożony z 300 mężczyzn (3 centurie po 100 ludzi), nazywany  Celeres  („szybki oddział”), który był jego prywatną gwardią. Oddział ten powiększył do 600 ludzi król  Tarkwiniusz St...

W okresie  republiki  naczelnym wodzem armii był z reguły  konsul . Armia dowodzona przez jednego konsula wynosiła co najmniej 2  legiony . W chwilach szczególnie dla państwa ciężkich  konsul  mógł otrzymać  władzę dyktatorską  na  sześć miesięcy , z prawem powołania zastępcy, noszącego tytuł dowódcy jazdy ( magister equitum ). Wówczas to, tylko i wyłącznie, w jego rękach skupione były wszystkie wojska Rzymu. Naczelny dowódca spośród innych oficerów wyróżniał się strojem. Miał czerwony płaszcz ( paludamentum ). Towarzyszyli mu liktorowie z pękiem rózg z toporami, a także straż przyboczna ( cohors pretoria ). Do swojej pomocy miał  legatów  ( legati ), 6  trybunów wojskowych  ( tribuni militi ) oraz  prefektów wojskowych , którzy razem tworzyli sztab wojskowy. Wódz legatów wybierał osobiście spośród najznakomitszych senatorów. Każdy z nich sprawował dowództwo nad jednym legionem, jednakże w wyjątkowych sytuacjach, taki...

Wybuch I wojny punickiej zmusił Rzymian do budowy silnej floty wojennej. Była ona niezbędna, gdyż Kartagińczycy uchodzili za doskonałych żeglarzy. Nie oznacza to jednak, że wcześniej Rzymianie w ogóle nie posiadali floty. Przed 264 rokiem przed naszą erą przy budowie okrętów wojennych wykorzystywali oni wzorce greckie oraz etruskie. Bardzo prawdopodobne, że w okresie, w którym ostatecznie udało im się ujarzmić plemiona italskie, dysponowali już kilkunastoma okrętami. Cała flota operowała jedynie na Morzu Tyrreńskim oraz Adriatyckim. Służyli w niej ludzie całkowicie wolni. Wykorzystywano ją głównie do zwalczania piractwa, spełniała ona także funkcje pomocnicze podczas wojny z Pyrrusem oraz przy zajmowaniu miast greckich w południowej Italii. Po ich podbiciu flota rzymska powiększyła się zapewne o niewielką liczbę okrętów dostarczonych przez Greków. Wraz z rozwojem planów ekspansji terytorialnej Rzym zdecydował się nałożyć na nadbrzeżne miasta morskie obowiązek dostarczania pewnej ilości...

Handel rzymski były czynnikiem, który prowadził ekonomię państwa późnej republiki i początków imperium. Właśnie handel pozwolił państwu rzymskiemu przetrwać na scenie politycznej aż tak długo, wyciągając gospodarkę z kryzysów. Kiedy członkom senatu i ich rodzinom zakazano ingerowania w handel, cały biznes spoczął w rękach ekwitów, nowej grupy politycznej. Zajmowali się oni wszelkimi transakcjami i umowami. Inną rolę pełnili  plebejusze  i  wyzwoleńcy , którzy zarządzali sklepami oraz ogromna ilość niewolników, zajmująca się najcięższą pracą, czyli transportem produktów.  Niewolnicy  sami byli doskonałym towarem handlowym, który z czasem stanowił większą część rzymskiego społeczeństwa. Niewolnicy zatrudniani byli praktycznie w każdej dziedzinie życia, co spowodowało, że odgrywali dużą rolę w rzymskiej gospodarce. Rzymianie znali dwa typy, jakbyśmy to nazwali dzisiaj, „biznesmenów”:  negotiatores  i  mercatores . Negotiatores  byli po części ba...