Antyczny Rzym. Politycy. Dowódcy. Władcy. Bitwy. Ważne wydarzenia

Tyberiusz Klaudiusz Gemellus  ( Tiberius Claudius Gemellus ,  Tiberius Iulius Caesar Nero , ur.  19  r.; zm.  37 / 38  r.) - syn  Druzusa II Kastora  i  Julii Liwilli , czyli wnuk cesarza  Tyberiusza  i kuzyn cesarza  Kaliguli . Gemellus to przydomek oznaczający "bliźniak". Jego bliźniaczy brat Klaudiusz Germanik zmarł w niemowlęctwie. Gdy miał cztery lata zmarł jego ojciec Druzus II Kastor prawdopodobnie otruty przez własną żonę Julię Liwillę i jej kochanka, prefekta pretorianów  Sejana . Matka, oskarżana o otrucie męża i spiskowanie z Sejanem przeciwko  Tyberiuszowi , została skazana na śmierć i zagłodzona przez swoją matkę  Antonię Młodszą . Gemellus był ignorowany przez rodzinę cesarską, gdyż wielu uważało, że jest w rzeczywistości synem  Sejana , a nie Druzusa. W wieku dwunastu lat został wezwany wraz ze swoim kuzynem,  Kaligulą  na wyspę  Capri , gdzie stale przebywał cesarz  Tyberi...

Lucjusz Scypion Azjatycki  (łac.  Lucius Cornelius Scipio Asiaticus ) –  konsul rzymski  190 p.n.e., brat  Scypiona Afrykańskiego Starszego . Dowodził armią rzymską w wojnie z  Seleukidami , uzyskując przydomek  Azjatycki . Dowodził wojskami  rzymskimi w  bitwie pod Magnezją w 190 r. p.n.e.   Jego prawnuk brał udział w wyprawie wojennej przeciw  Ilirii , wytracając niemal w całości jeden z ludów,  Skordysków . źródło - WIKIPEDIA

Arbogast , albo  Flavius Arbogastes  (zm.  8 września   394 ) –  rzymski  wódz pochodzenia  frankijskiego . Flavius Arbogastes, albo krócej Arbogast był siostrzeńcem wodza frankijskiego Flaviusa Richomeresa. W 370 roku wstąpił do armii rzymskiej. Służył najpierw pod rozkazami cesarza zachodniorzymskiego  Walentyniana I , a potem jego syna  Gracjana . Szybko zyskał sobie prestiż i sławę lojalnego oraz skutecznego dowódcy. Brał udział między innymi w walkach przeciwko germańskim Wizygotom najeżdżającym posiadłości rzymskie. Bunt Magnusa Maksymusa W 383 roku jeden z rzymskich wodzów  Magnus Maksymus  podniósł w Galii bunt przeciwko cesarzowi Gracjanowi. Cesarz zdradzony przez własne wojsko podjął próbę ucieczki do Italii, jednak został schwytany i zabity. Maksymus stał się władcą dużej części cesarstwa zachodniego (Brytania, Galia, Hiszpania). Cesarz wschodniorzymski  Teodozjusz , zajęty walką z Gotami, zawarł z uzurpatorem układ,...

Uniwersytet Magnaura w Konstantynopolu ( Uniwersytet Carogrodzki ,  łac.   Atheneum ) –  bizantyński   uniwersytet  w  Konstantynopolu (obecnie  Stambuł ). Historia uczelni sięga 425 roku, kiedy cesarz  Teodozjusz II  ufundował w Konstantynopolu szkołę. W tym czasie na uczelni wykładał m.in.  Izydor z Miletu . Językami wykładowymi uczelni na początku jej działalności były  greka  (dla 16 przedmiotów) i łacina (dla 15 przedmiotów), z czasem jednak zaczął dominować język grecki.  Proces odnowy uczelni został zapoczątkowany przez cesarza  Teofila  (panującego w latach 829–842) [2] . Renowacja była kontynuowana przez  Bardasa ,  regenta   cesarza bizantyńskiego   Michała III , a swoją organizacją zaczęła przypominać późniejsze uniwersytety. Jego rektorem został mianowany w 863 roku  Leon Matematyk , człowiek o encyklopedycznej wiedzy, zainteresowany nie tylko matematyką, ale także szerzej nau...

Edykt tesaloński  –  edykt   cesarzy   Gracjana ,  Walentyniana II  i  Teodozjusza I  wydany 27 lutego 380 roku w  Thessalonikach , zwany od pierwszych słów  Cunctos populos  (z  łac.   wszystkie ludy ), ustanawiający  chrześcijaństwo   trynitarne  nicejskie religią państwową  Cesarstwa Rzymskiego . Potępiał inne odłamy chrześcijańskie, jak Arianizm, który określał mianem herezji pochodzących od "obłąkanych szaleńców" i sankcjonował ich karanie. Tekst edyktu: IMPPP. GR(ATI)IANUS, VAL(ENTINI)ANUS ET THE(O)D(OSIUS) AAA. EDICTUM AD POPULUM URB(IS) CONSTANTINOP(OLITANAE).  Cunctos populos, quos clementiae nostrae regit temperamentum, in tali volumus religione versari, quam divinum Petrum apostolum tradidisse Romanis religio usque ad nunc ab ipso insinuata declarat quamque pontificem Damasum sequi claret et Petrum Aleksandriae episcopum virum apostolicae sanctitatis, hoc est, ut secundum apostolicam dis...

W roku  113  naszej ery cesarz  Trajan  skierował przeciwko Partom całą potęgę Rzymu i do roku 115 opanował  Armenię ,  Asyrię  i Mezopotamię, zdobył  Ktezyfon  i  Tygrysem  dopłynął do  Zatoki Perskiej . Wtedy rzymskie legiony mogły po raz pierwszy i ostatni zaznać kąpieli w wodach akwenu. Osadził na partyjskim tronie swojego protegowanego, a prawowity wielki król, Orodes, uciekł w głąb Iranu. Jednak zdobyte ziemie pozostały pod władzą Rzymu tylko przez chwilę, gdyż powstanie ludności mezopotamskiej zmusiło Trajana do wycofania się, a  Hadrian , który został  cesarzem  w roku  117  nakazał opuścić zdobyte prowincje ze względu na zbyt wysokie koszty ich obrony i ciągłe zagrożenie. źródło - WIKIPEDIA